شبنم شکوریان: در حالی رقم نجومی قراردادهای تیم های فوتبالی و غیرفوتبالی مردان ورزشکار این روزها نقل محافل ورزشی شده است که رقم قراردادهای زنان ورزشکار مانند سال های پیش چندان تعریفی ندارد. با آنکه گفته می شود نگاه وزارت ورزش کشور به ورزشکاران زن و مرد یکی است اما به دلیل نبود حمایت کننده مالی و نداشتن پخش تلویزیونی هنوز ورزش زنان با کمبود امکانات و بودجه دنبال می شود و دختران ورزشکار با کمترین دستمزدها در تیم های مختلف بازی می کنند. این در حالی است که دختران ورزش کشور در اکثر رشته ها از فدراسیون های خود هیچ حقوقی به صورت ماهانه دریافت نمی کنند. کرم زاده، نایب رییس فدراسیون بسکتبال در ارتباط با حقوق بازیکنان این رشته می گوید: «مبلغ قرارداد بازیکنان دختر با بازیکنان پسر اصلاقابل مقایسه نیست. بازیکن درجه یک ما 17 میلیون در سال دریافت می کند، این در حالی است که در لیگ آقایان رقم های بالای 150 میلیون هم دیده می شود.»علیدوستی از پیشکسوتان بسکتبال تهران نیز در این ارتباط می گوید: «مشکل بزرگ تیم های بانوان این است که اسپانسر ندارند و چون مسابقات پخش تلویزیونی ندارد، کمتر باشگاه و کارخانه ای تمایل دارند در ورزش بانوان سرمایه گذاری کنند. در حالی که حقوقی که باشگاه ها به یک بازیکن مرد فوتبال می دهند، برای یک تیم بسکتبال بانوان کافی است اما حتی تیمی مانند پیکان هم که قهرمان بسکتبال بانوان بود، حذف شد تا بودجه صرف توسعه فوتبال این باشگاه شود!»



    فوتبالیست های کم درآمد!
    هرچند گفته می شود بودجه اختصاص یافته به فوتبال با سایر رشته های ورزشی همخوانی ندارد اما این گفته در مورد فوتبال زنان صدق نمی کند. آن طور که گفته می شود بانوان فوتبالیست جزو کم درآمد ترین ورزشکاران ایران هستند. معصومه جهانچی، بازیکن تیم ملوان جوان رشت از وضعیت ناراضی است و می گوید: متاسفانه حقوق بانوان فوتبالیست با مردان فوتبالیست هیچ تناسبی ندارد. چهارسال عضو تیم ملی هستم ولی تاکنون غیراز 200دلار که در هر اعزام گرفته ام، هیچ حقوق دیگری دریافت نکردم. ما هم نمی توانیم چیزی بگوییم و باید فقط به خاطر علاقه مان به فوتبال ادامه دهیم.»
    
    پای صحبت بازیکنان ناراضی
    البته این تنها بازیکنان فوتبال و بسکتبال نیستند که از وضعیت مالی خود ناراضی اند. والیبالی ها هم از این قاعده مستثنا نیستند. علاوه بر ورزش های توپ و تور، ورزشکاران سایر رشته ها نیز با مشکل پایین بودن دستمزها مواجهند. آتوسا پورکاشیان استاد بزرگ شطرنج می گوید: «تا این زمان که عضو تیم ملی بودم، فقط دوبار از فدراسیون حقوق گرفته ام. بار اول در مسابقات آسیایی دوحه قطر و بار دوم هم پنج ماه برای مسابقات ماکائو که البته بقیه آن را دریافت نکرده ام. این مساله نه تنها برای من بلکه برای بقیه شطرنج بازان هم اتفاق افتاده است. حقوق ما از 300 تا 500 هزارتومان متغیر است.»
    شایسته قادرپور دیگر شطرنج باز تیم ملی می گوید: «مبلغ قرارداد و حقوق بازیکنان دختر از پسرها خیلی کمتر است ولی متاسفانه در رشته شطرنج، آقایان هم نسبت به رشته های دیگر پول کمتری می گیرند.
    این مساله برای یک شطرنج باز حرفه ای که تمام زندگی خود را در این راه می گذارد، خیلی مهم است و اگر رعایت نشود، مطمئنا انگیزه ها به مرور زمان از بین می روند. اینکه با گرفتن هر مقامی هیچ تجلیلی از ما نشود، ما را بی انگیزه می کند.»مهدیه منتظران از شمشیربازان یزد در خصوص پرداخت حقوق از طرف فدراسیون می گوید: «متاسفانه کمبود بودجه فدراسیون ما به اندازه ای است که حتی در زمان اعزام ها هم پول توجیبی نمی دهند. نمی دانم آقایان هم همین وضع را دارند یا نه ولی ما هیچ پولی از فدراسیون نمی گیریم. مشکلات برای اعزام، جذب مربی و برگزاری اردوها خیلی زیاد است. به طوری که تیم 12 نفری را با سه نفر اعزام می کنند و با این اوضاع صحبت کردن و درخواست حقوق هیچ فایده ای ندارد.»
    
    حقوق های کم منطقی اند!
    هرچند ورزشکاران از شرایط خود ناراضی اند اما فریده هادوی استاد دانشگاه و از مربیان قدیمی بسکتبال معتقد است کم بودن حقوق بازیکنان زن مشکل فدراسیون ها نیست و جذب اسپانسر تنها راه نجات ورزش زنان است. او در این ارتباط می گوید: «قرار نیست فدراسیون ها حقوقی به ورزشکاران پرداخت کنند بلکه باشگاه ها موظف به انجام این کار هستند. در کشور ما ورزش حرفه ای تعریف نشده است؛ به همین دلیل این حق ضایع می شود. باشگاه ها در غالب ورزش حرفه ای وظیفه دارند به بازیکنان حقوق دهند. ضمن اینکه بعضی از رشته ها به دلایل مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و... برای بازیکنان پول ساز هستند که این مساله هم در ورزش آقایان بیشتر به چشم می خورد. منطقا حقوق دختران و مبلغ قراردادهایشان از پسران کمتر است. باشگاه باید درآمدی داشته باشد تا حقوق ها را پرداخت کند و بیشتر این درآمدها هم از طریق اسپانسرها به دست می آید که متاسفانه ورزش بانوان اسپانسری ندارد. در بخش مردان، باشگاه ها به شکل رسمی وجود دارند، افراد عضو آن می شوند، اسپانسر هم کمک می کند. فدراسیون سازمان غیردولتی است و بودجه خاصی برای برگزاری مسابقات و پرداخت حقوق داوران و مربیان خود دارد و در اساسنامه فدراسیون ها چنین مساله ای تعریف نشده است.»
    
    
 روزنامه شرق ، شماره 1633 به تاریخ 2/7/91، صفحه 16 (ایراندخت)