از مهم ترین انگیزه های قانون گذار در جرم ندانستن حوادث ناشی از ورزش را باید در ارتباط آن با جامعه دانست که می توان به موارد ذیل اشاره نمود :

          1- هدف اصلی و اساسی عملیات ورزشی پرداختن به امر ورزش به منظور تقویت جسم و روح در افراد کشور است نه اعمال مجرمانه و غیر قانونی صراحت قانون اساسی هم گواه این امر می باشد .

          2- حادثه از ورزش قابل تفکیک نیست کمتر ورزشکاری وجود دارد که در طول دوره ی ورزش خود صدمه ندیده باشد و حتی به رغم رعایت همه موازین و مقررات باز ممکن است صدمه ای محقق شود .

          3- در عالم حقوق رضایت مجنی علیه اصولاً تأثیری در مجرمیت مرتکب ندارد ولی در عالم ورزش این رضایت یک استثناء است ، رضایت ورزشکار به معنای قبول خطرات و نتایج زیان بار متعارف در ورزش است .

          4- اگر حوادث ناشی از ورزش را جرم می دانستند قطعاً تمایل انسان ها به ورزش کاهش پیدا می کرد و تأثیرات منفی آن در جامعه بروز می نمود .

          5- جرم ندانستن حوادث ناشی از ورزش یک نیاز و ضرورت اجتماعی است زیرا در این صورت پیشرفت و توسعه ورزش امکان پذیر نبود .

          6- اگر حوادث ناشی از ورزش را جرم می دانستند هیچ گونه امنیت خاطری برای ورزشکاران ، مربیان و داوران وجود نداشت تا با اطمینان خاطر به ورزش خود بپردازند .

          7- ورزش خود عاملی برای رهایی از تنش ها ، کاهش هیجانات ، شناخت ارزش های وجودی ، ایجاد اتحاد و رقابت سالم در میان ورزشکاران است .