بعد از وقوع حادثه برای ورزشکار اولین وظیفه مربی کمک به ورزشکار مصدوم است به استناد ماده واحده قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین و دفع مخاطرات جانی مصوب 1354 که می گوید :

          « ماده واحده – هر کس شخص یا اشخاصی را در معرض خطر جانی مشاهده کند و بتواند با اقدام فوری خود یا کمک طلبیدن از دیگران یا اعلام فوری به مراجع یا مقامات صلاحیت دار از وقوع خطر یا تشدید نتیجه آن جلوگیری کند بدون این که با این اقدام خطری متوجه خود او یا دیگران شود و با وجود اسـتمداد یـا دلالت اوضاع و احوال بر ضرورت کمک از اقدام به این امر خودداری نماید به حبس جنحه ای تا یک سال و یا جزای نقدی تا پنجاه هزار ریال محکوم خواهد شد .

حال به تحلیل حقوقی این ماده می پردازیم :

1-  این ماده مختص به ورزشکاران نیست بلکه یک ماده عمومی است و مشمول همه انسان ها در کشور ایران می شود .

2-  قانون گذار در این ماده سعی بر آن داشته که با بی تفاوتی افراد مبارزه کند و آن ها را موظف به کمک کردن کند .

3-   در این ماده مسئولیت بر عهده شخصی است که خود در وقوع حادثه هیچ نقشی ندارد .

4-   به دلیل این که خطر از نوع جانی است فوریت در آن شرط است .

5-   لازمه مسئولیت کیفری فقط با دیدن صحنه محقق می شود .

6-  اگر مصدومی به مراکز درمانی منتقل شود و مسئولان آن مرکز به هر علتی از پذیرش خودداری نمایند مجرم محسوب می گردند .

7-  کسانی که بر حسب وظیفه یا قانون مکلف به کمک باشند و از این امر خودداری نمایند مجازاتشان تشدید می شود مثلاً غریق نجات وظیفه نجات شناگری را دارد که در حال غرق شدن می باشد .

معلم ورزش و مربی بر حسب وظیفه و قانون موظف به مراقبت از ورزشکار و کمک به او در صورت مصدومیت می باشد و بیش از همه از این قشر انتظار کمک به ورزشکاران مصدومی می رود که تحت نظر آن ها قرار دارند و بدیهی است که قصور آن ها در انجام این تکلیف اخلاقی و قانونی مستلزم واکنش های شدیدتری نسبت به سایرین خواهد بود .