قانون اساسی که از نظر اعتبار در بالاترین سطح قوانین و مقررات مملکتی قرار دارد و از همین رو است که واژه ماده در قوانین عادی استعمال شده در قانون اساسی از کلمه اصل بهره گرفته اند قانون اساسی که مهم ترین سند حقوقی کشور است و هیچ قانون، مقررات و نهادی در کشور مشروعیت نخواهد داشت مگر اینکه به طور مستقیم یا غیر مستقیم مشروعیت خود را از قانون اساسی گرفته باشد. اصولاً قانون اساسی به بررسی اساسی ترین امور کشور می پردازد و بحث در مورد امور کم اهمیت تر را به قوانین عادی واگذار می نماید. بر همین اساس در ذیل به اصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که در جهت توسعه و گسترش فعالیت های ورزشی و حمایت از ورزشکاران و مجموعه داران ورزشی وضع شده است، اشاره می نماییم :  

  " دولت جمهوری اسلامی ایران موظف شده است که برای نیل به این اهداف همه امکانات خود را برای امور ذیل به کار برد :    

 1-...2-....3- آموزش و پرورش و تربیت بدنی رایگان برای همه در تمام سطوح و تسهیل و تعمیم آموزش عالی."

به روشنی به اهمیت و جایگاه والای تربیت بدنی در قانون اساسی می توان این گونه پی برد که در بین 177 اصل قانون اساسی، تربیت بدنی رایگان از آن چنان جایگاهی برخوردار است که در اصل سوم، به صراحت به آن اشاره گردیده است. همچنین در اصل سوم که دارای 16 بند می باشد ، در صدر امور و در بند 3، به تربیت بدنی رایگان در کنار آموزش و پرورش به آن اشاره می دارد.

بی جهت نیست که قانون گذار تربیت بدنی رایگان را هم ردیف با آموزش و پرورش قرار داده است و این بدان معنا است که ورزش از نظر اهمیت در نیل به اهداف نظام ، نقشی مستقل و حیاتی دارد و بخشی از آموزش و پرورش نیست . بی شک قانون گذار به ورزش و تربیت بدنی به عنوان یک نهاد فرهنگی برای نیل به هدف تربیت انسان نگریسته است نه یک نهاد مادی و مجموعه ای از حرکات بدنی ؛ و برای اجرای سهل ترین روش برای برومندی نسل، به رایگان بودن تأکید داشته است و این امتیاز را برای سطح یا قشر خاصی مدنظر نگرفته است و به صراحت اعلام می دارد: "برای همه و در تمام سطوح."